Oké. Ik ga het dus doen. En nu?

Dat besluit was eigenlijk nog het makkelijkste gedeelte.

Want zodra je hebt bedacht dat je ondernemer gaat worden, blijkt er ergens een onzichtbare deur open te gaan naar een wereld vol dingen waarvan je tot dat moment het bestaan niet vermoedde.

Natuurlijk wist ik dat ik naar de KvK moest.

Ik wist dat er iets met een zakelijke rekening, btw en een boekhouding moest gebeuren.

Maar kennelijk is dat alleen de beginnersset.

Daarna begint het echte werk.

Welke bedrijfsnaam?

Is die naam eigenlijk nog vrij?

Kan ik het domein krijgen?

Heb ik algemene voorwaarden nodig?

Welke verzekering?

Waar ga ik mijn uren bijhouden?

Hoe regel ik mijn zakelijke telefoon?

En waarom ziet iemand die ik bel in vredesnaam niet gewoon automatisch de naam van mijn bedrijf?

Dat laatste klinkt trouwens als een klein detail.

Dat dacht ik ook.

Tot ik kennismaakte met caller-ID-databases.

Ja.

Die bestaan dus.

Welkom bij ondernemen.

Een logo. Hoe moeilijk kan het zijn?

Nou.

Best moeilijk, dus.

Ik wist natuurlijk dat ik een logo nodig had. Wat ik niet wist, was dat je op een bepaald moment naar een letter kunt kijken alsof het een volwaardig gezinslid is waar je een ingewikkelde relatie mee hebt.

De J van JEMmi³ heeft inmiddels ongeveer een eigen dossier.

Te bol. Te veel lus. Lijkt hij nog wel op een J? Hij lijkt meer op een L. Of een G…..Is dat een strikje? Kan die lijn iets dunner? Nee, nu weer terug. Toch die andere.

Op een gegeven moment zie je het zelf ook niet meer.

Maar na een traject dat verdacht veel weg had van een kleine bevalling is hij er.

En hij is klaar.

Echt klaar.

Dat schrijf ik vooral ook even voor mezelf.

En toen kwam de website

De website en ik hebben inmiddels een relatie.

Geen gezonde relatie, maar toch.

Je denkt op een bepaald moment: zo, klaar.

En dan kijk je vijf minuten later nog één keer.

Fout.

Want één keer kijken wordt: dat stukje tekst kan misschien toch anders. Die knop staat nét niet lekker. Op mobiel doet dit iets wat ik niet had besteld. En waarom ziet het er op het ene scherm prima uit en op het andere alsof alles ruzie heeft?

Voor je het weet ben je weer twee uur verder.

Het gevaarlijkste woord tijdens het bouwen van een website is trouwens ‘hm’.

Zodra ik ‘hm’ denk, weet ik dat ik beter eerst thee kan zetten.

Veel thee.

Ondertussen heb ik ook gewoon nog een baan

Dat vergeet ik in mijn enthousiasme soms bijna.

Ik werk gewoon nog 28 uur per week.

JEMmi³ ontstaat dus niet vanuit een idyllisch ondernemersleven waarin ik ’s morgens bij daglicht aan een lange houten tafel zit te mijmeren over mijn strategie voor het volgende kwartaal.

JEMmi³ ontstaat ’s avonds.

In weekenden.

Tussendoor.

Met een mok thee binnen handbereik en meestal veel te veel tabbladen open.

Soms met een heel goed plan.

Soms terwijl ik eigenlijk iets totaal anders aan het doen was en ineens denk:

O JA. DAT MOET OOK NOG.

En dat gebeurt opvallend vaak.

Ik heb lijstjes.

Veel lijstjes.

Het probleem met ondernemerslijstjes is alleen dat je twee dingen afvinkt en er op mysterieuze wijze drie bijkrijgt.

Ik vermoed inmiddels dat ze zich voortplanten.

Vroeger had ik hobby’s

En toen kwam dus Hiya.

Een paar weken geleden wist ik niet eens wat het was.

Nu weet ik ineens dat er complete systemen bestaan die proberen te bepalen welke bedrijfsnaam er bij een telefoonnummer hoort.

Waarom wilde ik dat weten?

Omdat ik graag wil dat wanneer ik iemand bel, er ooit netjes JEMmi³ in beeld verschijnt in plaats van alleen een onbekend mobiel nummer.

Klinkt logisch.

Bleek een klein project op zich.

Mijn zakelijke nummer is inmiddels ingesteld met als doel dat het niet als onbekend of spamnummer wordt herkend.

Maar of JEMmi³ ook echt als bedrijfsnaam op het scherm verschijnt? Nee, dat is nog niet gelukt.

Zo blij dat ik mezelf ook heel even van een afstandje hoorde denken:

Vroeger had ik hobby’s…..

En die zakelijke bankrekening?

Die is er dus nog steeds niet.

Of hij is er wel, maar woont ergens waar ik hem nog niet kan vinden.

Ik stel me inmiddels voor dat mijn aanvraag bij ASN op een klein bureautje ligt onder een stapel papier met een plant ernaast.

Misschien krijgt hij af en toe water.

Geen idee.

Ik wacht.

Ondernemen schijnt ook geduld te leren.

Dan heb ik nog veel te leren………..